{love}
gece yarısı, son otobüs biletçi kesiyor bileti. boş bir blog sayfası, bozuk klavyeler, bilgisayarım grace, hepsi önümde duruyor ve benden bir şey bekliyor. son bir parça nütopya, son birkaç kelime artığı. dediklerimin sumarize edildiği bir varyasyonunu, bir finali. aylardır demlenen, çeper limited'ın bu 6'lı konseptten, bir doğum günü, bir yılbaşı, birkaç deprem, birkaç macera ve birkaç yolculuk görmüş, en nadide, en mihenk taşı olmaya müsait parçası. son, bitiş, final; yapılan, anlatılan onca şeyin parmaklarım arasında tekrar canlanışı. kasım, aralık, ocak ve şubat; 4 aydır süregelen en yalnız yalnızlığımı parçalıyorum artık. bu istikrar zor olmalı diyor kafamın içindeki kasetçalar. beni sürekli gece 2 sularında buraya yalnızlığımı kabullenirken bulmaktan sıkılmış olmalı. ama yine de yakalayamıyor parmaklarımın hızını. bu sefer kafam düşünmüyor, gözlerim görmüyor, ağlamıyorum, bunu kimse okumuyor, yarın uyandığımda ne yapacağım bilmiyorum, alarm kurmadım, taşıtlar o...