yitirmeden anlamaz insan

-

ankaraya karşı yaktım mumumu, aldım elime harflerimi ve kelimeleri, bolca da virgülü. gecenin bi saati, rektörlüğün önünde bir grup arkadaşım ve yoldaşım eylemine devam ederken, biricik, bitanecik sevgilim odamda yarın erkenden derse kalkmak için uyur iken ben balkonda en yalnız yalnızlığımda yitirmeden anlar mı insan onu düşünüyorum. arkada her hatıra asılı, duvarımda. rümeysayı özlüyorum. benim en yakın arkadaşım. keşke sevgilimle beni görseydin. keşke odtüye girdiğim anı tweet atmak yerine sana yazabilseydim messengerdan. bense sana iki tane kıçı kırık fotoğraf bile göstermeden gittin yanıbaşımdan. ait hissetmedin kendini buraya.


belki de haklıydın.


ait diyemesem de, layık değildi burası sana. her dişini gösterdiğin gülümsemene dayanamadı dünyanın en aciz ve karanlık yalnızlığı ve pisliği. belki de içten içe en başından beri bu yüzden seviyorum bu dünyayı. seni hak etmedi ama ben layık bile değilim buraya. hiçbir şeyi başaramıyorum. bazen umarım yukarıdan bunları okuyorsun derken, bazen umarım ne ailem ne de rümeysa bu yaptıklarıma şahit olmamıştır diyorum. bu dünyaya bile layık değil iken ben, bu dünyanın hak etmediği sana nasıl arkadaş olmaya, aileme iyi bir çocuk olmaya, dünyalar tatlısı sevgilime nasıl iyi bir sevgili olmaya çalışıyorum bi görsen. hiçbirini başaramıyorum, en sonunda aynaya baktığımda, kendimi bile kendime layık görmüyorum bazen. sen olsan öyle demezdin ama, sen her zaman gülerdin bana. attığım her adımdan gurur duyardın. beni çok severdin, ben seni çok seviyorum.


ben seni çok seviyorum rümeysa.


ben seni çok özledim.


ben senin varoluşunun dayanılmaz mutluluğunu çok özledim. hayatımdaki her yer çok iyi doluyor gibi hissediyorum, ne kadar hak etmesem de odtüde iyi bi durumdayım. ailemle aram eh işte. kendim hakkımda daha rahatım artık. en sevineceğin ve sevindiğin de yıllardır hayal ettiğim gibi biri var hayatımda. uyuyor belki yanımda, uyur belki hep yanımda. en büyük eksikliğim doldu, tek sen kaldın. ben seni çok özledim rümeysa.


ama bilmiyorum


durup düşünmeye zamanım olur mu


ne ayrılmaya bu dünyadan, ne de kimseyi geride bırakmaya.


ve sen rümeysa, pinhaninin o nadide sözleri ile bana bir şey öğrettin. her şeye, herkese, özellikle şu dünyada en sevdiğim kişiye, ve özellikle kendime, hayatıma sarılıyorum her fırsatımda. arkasından ağlayan olmamak için. çünkü ne kadar ağlasan da geri gelmiyor, kimse gelmiyor rümeysa. bunu yitirmeden anlamıyor sanırım insan, belli ki yakın olmanın zor olduğu ortada.


uzak olmak her zaman en kolay


ama en zoru yalnız olunca.


en zoru, aşksız olunca.

en zoru, onsuz olunca.

en zoru, sensiz olunca.

en zoru, bensiz olunca.


bunu okuyan, muhtemel sevgilime, müstakbel eşime, özel teşekkürler. seni hiçbir zaman kırmak istemedim. bu kadar kusursuz olması insanı korkutuyor bazen. arkandan ağlayan olmak istememekten her şey. seni her şeyden çok seviyorum. bir göz yaşına kıyamam. her şeyim sensin, her şeyim senin, her şeyim de senle olsun. iyi ki varsın.


bunu okuyan aile üyelerime, ne yaptınız da beni buldunuz bilmiyorum. beni bu kadar merak ediyorsanız size de selam olsun. 


bunu okuyan yakın arkadaşlarıma, oturup birkaç dakikanızı meramıma ayırdıysanız ne âlâ, iyi ki varsınız. siz oldukça ben varım.


bunu okuyan en yakın arkadaşıma. bir gün tekrar görüşmek dileğiyle. eminim sen de o günün doğal olarak gelmesini bekliyor olacaksın. merak etme, benim için ne istediyse öyle olur. senin için de umarım hep böyle olmuştur. iyi ki varsın rümeysa. sen benim için hep varsın, hep var oldun. hep de var olacaksın. seni çok seviyorum.


belki bu gece, durursun başımın ucunda.

Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı