the path trails off, and heads down a mountain.

-

var olmaktan her şeyimle nefret ediyorum galiba. keşke ölsem veya doğmasaydım gibi bi' escapist 17 yaş nefreti değil bu ama. hep aynı arabaya binip sürekli aynı tişörtü giymek gibi bu sıkıntı. hiçbir şey keşfetmeyip bu kadar uzun süre var olmak yetti de arttı bana. bir anlığına yok olmak istiyorum bu dünyadan. bütün etimden ve kemiğimden sıyrılıp ölümden sonra ne varsa 5 saniyeliğine olsa tatmak istiyorum. gerçekten çok sıkıcı bir hayat yaşamak kadar büyük bir zorunluluğumuz olmasına inanamıyorum çünkü ya.

ben var olmaktan çok sıkıldım. ailemin evinde, bir şeyler hakkında tartışmaktan, bir şeylere cevap aramaktan, müzik dinleyip varlığımı anlamlandırmaya çalıştığım anlardan, her an herkese ne diyeceğim diye korkmaktan çok fena bıktım. var olucaksam da istediğim bir iki bir şey var tanrıdan veya doğa anadan. onlar olsun, yalnızlığım da kalsın bizatihi ben artık buna alıştığımı kabulleniyorum. mütemadiyen bir teklifte, sitemde bulunmayacağım kime bulunduysam önceden. 

son zamanlarda şunu öğrendim başka bir bloggerdan. bırak aksın abi, bırak aksın dünya topraklarında edilmiş en bilgece cümlelerden biri gerçekten. umursamamayı öğrenmeyi deniyorum. bırakalım aksın, bırakalım her şey aksın istediği gibi, umursamayalım, dokunmayalım. yaşayalım sadece. birimiz alevi olarak yaşasın, birimiz she/her olarak, birimiz esporcu olarak, birimiz influencer olarak, birimiz çiftçi olarak. hepimiz sincap gibi yaşayalım beraber. icat olmayalım, doğa olalım; müzik olalım mesela. var olmasını bilelim, yaralanmak için var olmayalım. 

bu yaşımda bundan kötüsünü de iyisini de yaşadığım olmuştu. şükrettiğim de daha iyisini istediğim de. her durumda buradan pek uzak değildim. mutlu olunca da bloggerun iğrenç beyazına bakıyordum gece 12'de, hüngürümsü hüngürümsü ağlayıp evangelion finali izledikten sonra da. ve her şekilde hayatta kaldım. o halde bırakalım aksın. bırakın aksın. bırak, aksın.




Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı