and we're changing our ways, taking different roads, love, love will tear us apart again.

-
 otuz üç hafta. vay anasını ya, vay anasını yani. ne kadar çok insan gelip geçmiş hayatımdan, ne kadar çok insana yakın diye bakmışım da şu an tanımıyorum bile. bir el sıkışmasına bile denk gelmekten ötesinin olmadığı en yakın arkadaşlar. kim bilebilirdi semiha'nın profilimi gezip de attığı bir yorumun beni gecenin en kör karanlığında bana bir şeyler yazdıracağını. kim bilebilirdi tanrının planının benim kafamdakilerle uyuşmayacağını. sanırım herkes, ben hariç. yaşanan hiçbir olaydan tam olarak pişman değilim, o an yanımda olup şu an yanımda olmayan çoğu kişi gerçekten de yollarımızı ayırmamız gereken insanlardı, belliydi. hepsiyle oturup bir çay içeceğime fakat 2. çayı reddetmek zorunda kalacağımı düşünüyorum. sanırım yapamıyorum ya, hepsi bu.

onca ay çalışılan dersler, yaşanan her şey. bunların da hiçbirinden asla ama asla pişman değilim. en yalnız yalnızlığımda bile arkamda bütün sınıf camdan dışarı bakıp içten içe kan ağladığımı hatırladığım zaman iyi ki diyorum, iyi ki ne kafama göreyse onu yapmışım. şimdiyse buradayım, yarın gece yine kulaklarımda bir tıngırtı yazacağım yazıda daha iyi klarifay edeceğim bir üniversite şeklinde. odtü felsefe tuttu sevgili günlük. odtüye hayranım, felsefeye de; ne beni alı koyabilir ki diyorsun ama işte oluyor, bu hayata gerçekten şanssız gelmişim sanırım. yine de kafamdaki demokrasinin kazanması ilk kez oluyor yaşamımda, her zaman ne düşünsem birilerinin sandıkları çalmasıyla istediğim olmuyor bu hayatta. kendi odam yok, sevgilim hiç olmadı, kendimi pek sevemiyorum hala, hiçbir zaman istediğim gibi giyinmedim, istediğim gibi yemek bile yiyemedim; hepsine oyları çaldılar fikirlerimin seçimlerinde. şimdi ise sandıkların başındayım, 3 ay sonra sandıkların hepsinin başında olacağım. bir noktada ise sandıkları kontrol etmenin ne kadar zor olduğunu düşünerek ankara kurtuluş'daki yokuşu çıkıyor olacağım. 

16 yıldır geçip giden ve seyir defteri dışında kimseye anlatamadığım küçük monarşinin sonunda sonuna gelmiş bulunmaktayız. bu sitelere veya garip gurup ajandalara yaza yaza bitiremediğim iç dökme artık burada ve daha hafif bir giyotin gibi yavaşça ensenizde olacak. 5-6 yıldır bir veya öteki şekilde fikir beyan ettiğim defterlerin hepsinden özür diliyorum. ne acayip ki en iğrenç düşüncelerimi de en tatlı ve duygusal planlarımı da biliyorsunuz. ve yalan söylemeyin ki çabaladım. her şeyi yazarak içimde yok etmeye ve gerçekten dilediğim her şeydense insanların mutluluğunu gerçekleştirmeye çok çabaladım. yine pişman değilim, bir daha olsa bir daha yaparım, yapacağım da. insanların kalbinden çok kalem ucu kırmışımdır umarım. bileklerim de biraz dayanıversin. ben çok dayandım. bu dayanmanın şerefine olsun her şey. 

her şey iyi olacak, her şey yoluna girecek. her şeyi iyi yapacağım.



Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı