#leyl-i ihbab 3

-
varlık varlık diye yanıp tutuşup nasıl olur da bunu zor bir şeymiş gibi tanımlarız ki ya? var olmak nedir mesela, bunları şu ana dek hiç etraflı düşünmedim esasında. varlığımızı tanımlamadan var olmak nasıl bir duygu ve düşünce ki, bıçaklanmadan kanamak, anlamadan hissetmek, ağlamadan gözyaşı dökmek gibi; sadece daha asil versiyonu ve aynı zamanda daha samimi. shinjinin yaşadığına göre acaba etrafımızla mı tanımlanırız, ben mehmet olmadığım için mi tamerim yoksa mehmet mehmet olduğu için mi ben tamerim? etrafıma reaksiyon vermem mi beni ben yapar, etrafımdan aldığım reaksiyonlar mı beni tanımlar? etrafım mı alıyor bu tepkiyi yoksa bu tepkiler zaten benim mi? madem yaşlanınca hatırladıklarımız bizi biz yapan ve bizi mutlu eden şeylerse ve bungee jumping yapamıyorken ''zamanında yapmıştım zaten ya'' demek gibi ayrıcalıklara sahip olmaksa yaşlılığın avantajı, o zaman sahip olduklarımız kadar varızdır. jedi öğretisine ters kaçar bu belki ama o halde varlığımız sahip olduklarımızı kaybetmemeye çalışma yarışından başka bir şeye yorulmuyor. neyim ben mesela, kemiğim ve derim mi; yoksa oyunlarım, kitaplarım, arkadaşlarım ve hatıralarım mıyım? bunlar hep kasıntı ve zorlama sorular bu arada, var olmak çok kolaydır, belki de en kolay şeydir. zor olan aslında varlığın hafifliğini sözlerle ve kelimelerle dayanılırlaştırmaktır. daha fazla gün daha fazla var olmak demektir, daha fazla var olmak ise daha fazla söz sarf etmek. hayatın küçüklüğü içinde ne kadar söz o kadar iyi dostlar. lâkin yine de unutmayın ki, aynı yetişkinlerin radioheadi olarak anabileceğim coldplayin de dediği gibi:küçük bir su birikintisinde büyük bir balık olabilirsin ama bu kazandığın anlamına gelmez. biz bizi bütün varlığımızla seviyoruz sanırım, sizin size olan sevginizin varlığı var olsa hepimize yeter. leyl'iniz hayrola, selametle.

Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı