#leyl-i ihbab-1

-
bazen bir şey oluyor. açıklayamadığın, tam olarak ne desem de açıklasam diye kara kara yahut ak ak düşündüğün ama bir türlü parmağını üstüne basamadığın bir şey oluyor. gecenin bir saati içmemen gereken kahvenin ya da uyumanı gerektiren saatlerin ötesinde, karanlık ama sevdiğin bir müziğin arkasında bütün varlığınla tiksindiğin ve belki de bu tiksinmenin ehemmiyetsiz olduğu anlamsız ve boş bir his bu. baya hem de. yani sebepsiz mi bu yoksa gerçekten lazım mı arada gelmesi, her geldiğinde daha güçlü olması önem arz ediyor mu mesela? aynı yatakta aynı bilgisayarın başında aşağı yukarı aynı saatlerde ve aynı müzikler eşliğinde nasıl olur da farklı bir kudretle bastırabilir bu an insanın üzerine. o gün olan veya olmuş bitmiş birkaç olayın yankısı diye düşünsen değil gibi de pek. senin kelimelerin kendi beyninde sana güzelleme yapıp methiyeler dizerken bu hissi sana getiren sen olmamalısın eğer öyleyse. ya kafandakiler yalan ya kalbindekiler oluyor bu işin sonu. ikisi de bizden çıkma, e haliyle biz olamayız karar veren; e bizden başkası da yok. okey bu çıkmaz sokak o zaman, burası böyle artık; hem? neydi bizim kelimelerden ve düşüncelerden bu kadar istediğimiz, insanların konuşmasını dinlemek yerine kafamızda gezen 9 kuyruklu tilkinin bizim varlığımızdan ne gibi bir farklı amacı olabilirdi ki? niye senelerce matem içindeydi kafamızın içi, niye senelerce bayrakları yarıya indirilmemiş tutunmamış acıları anlattık birbirimize ve kendimize. bunlar mı bizi kurtaracak diye hiç mi düşünmedik. neyse ki bunları da biz düzelteceğiz, biz burdayız; özenle, güzel beyanlara sarıp meramımızı süsleyeceğiz. aha bu da ilk bölüm, biz bizi seviyoruz, siz sizi sevin yeter. leyl'iniz hayrola, selametle.

Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı