so roll your eyes, shake your head, turn away and call me names.

-

 parmaklarımın cesetleri yavaş yavaş tam da bu cümlenin harflerine basıyor klavyede. e tuşu bozuk, her seferinde yapıştırıyorum. ilk a ve d tuşları tutukluk yapmaya başladı, şimdi e toptan gitti sanırım. klavyem de dünya gibi küçüldükçe küçülüyor. bir yerden sonra parmaklarımdan nasıl a, d ve e tuşları içeren kelimeler çıkmayacaksa dünyanın da yolları bitecek. hepimiz alttan almaktan vazgeçeceğiz sistemi. neydi lan demokrasi? neydi buraya getiren hepimizi? fikri önemli miydi herkesin? ya değilse?

mesela bu blog burda, anarşik bir şekilde varlığını sürdürüyo, siz okuyosunuz diye değil, zaten okumuyosunuz. ya akrabalarım okursa buraları korkuları, ya her anlattığım şey aptalca ise rüzgarları, uyanıp da tekrar okuduğumda midem bulanırsa girdabının içinde kaybolacak olduğumu bildiğimden ki kimseye ne reklamını yapıyorum ne de bunu dramatize ediyorum artık. 

her şey nasıl istediğim gibi olur bilmiyorum o yüzden biraz kopuk şu aralar hayatım. bu tarz 3 4 paragraf dolduruyor zamanımı, kafamda dolanan binlerce üniversite formalitesinden gecenin 2.30unda kaçmak istiyorum izninizle. yazı olsun diye, birileri okuyup da beğensin diye değil, sadece yazayım gitsin diye yazılmış bir paragraf okuyorsunuz şu an. güzel kelimeler veya kalıplara sahip değil, hiç de olmayacak sanırım. bir sürü şeyi düşünmekten kafam renksiz, şekilsiz bir tabloya döndü.

bu yaşansın şu yaşansın değil zaten amacım, dediğim gibi bırak aksın. ne tarihte ne varsa gelsin, olsun, bitsin. ben bu olmak şu olmak istemiyorum, tamam olmak istiyorum. kendim olup rahat etmek istiyorum. her şeyi ayrı ayrı düşünüp gereksiz yere yorulmanın alemi yok. bitmek istiyorum, karakter gelişimimi tamamlamak istiyorum kendi kitabımda. dünyada daha çok istediğim başka hiçbir şey yok.

her şey benimle ilgili değil ki? 



Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı