#leyl-i ihbab 5

-
o kadar uzun süredir açıkmış ki çalma listem, kulaklığı çıkardığımda başım dönmeye başladı. müzik bir yerlerden dokunmuş olmalı ki hem yazın sıcağını hem de bütün her şeyi unutup, odamı toparlayarak kendimi mutlu edebilmişim. bu şarkıları dinlerken, şarkıların içinde geçen o sözcükler o kelimelerle besleniyorum bazen. bu yazıların motivasyonu hep bir şarkının bir şiirin içinden çıkıyor esasında. hep kulağımda bir şeyler tıngırdarkenki kadar güzel kelimelere sahip olsam keşke. lakin o kelimeler de ölüm gibi şarkı bittiğinde kayboluyorlar. hikaye anlatamayacak kadar kelimesizliğe girersem işte o zaman bu ölüm gibi değil, bizatihi ölüm olurdu benim adıma. anlatacağım hikayelerin hepsini unuttuğumu, bütün her şeyi içimde tuttuğumu düşündüğüm zamanlarda bile işkence çektiğimi düşünürken, bunun resmiyete kavuştuğu günleri görmektense ölmeyi yeğlerim. bu yaz havasında sırtımdan terler aksın, soğuk soğuk sular içeyim ve şişik bademciklerle yine de günümü anlatayım birilerine. yeter ki kendimden muntazaman nefret ettiğimi düşünmeye yeltenmeden bir meşgalem olsun. yeter ki kendimi ciddiye alamayacak ve yaptıklarımın yanlışlardan ibaret olduğunu bilmeme rağmen hala devam edecek kadar düşmüşken birileri kafamı dağıtsın - ki ben kafamı dağıtmayayım - onun anlattığını bugün giydiğim sarı çoraba, şunun anlattığını geçen yediğim leziz yemeğe, bunun anlattığını ise ilkokulda bir haftasonu kaybettiğim sıra arkadaşıma benzeteyim, benzemeseler bile. hoş, çoğu insanın benzettiğim şeylerden bir şey çıkarmayıp kibarlıktan bir şey demediğini ve anlamış gibi davrandığını düşünmemek elde değil. ne var ki ben yine de ihbabıma tereddütsüz devam ediyorum, çünkü ben beni seviyorum. siz de sizi sevin ve size sizden bir şeyler anlatın. leyl'iniz hayrola, selametle.

Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı