#leyl-i ihbab-2

-
gece geç saatler, bayadır ne bloguma ne podcaste ne de kendimle ilgili hiçbir şeye dokunmuyorken ne tahrik etti beni? ne beni bu belki kimsenin ''devamını oku''ya tıklamadığı dandik instagram hesabına bir şeyleri deklare etmek için yapılan konsept yazıları yazmaya itti mesela? denemek için değil de gerçekten hiçbir şeyi düzeltemediğimden bitirdiğim iki sigara, zihnimin en diplerinde sıkışmış artık kendimi anlatmalıyım isteği, gecenin sonunun güneşin doğuşuna çıkacağını bilmem ve odanın bilgisayarın ışığı dışındaki nadide karanlığı sanırım. her objenin üzerinde oluşturduğum düşünceleri bir anda çöpe atıp sadece kendimle baş başa kaldığım için leyl-i ihbab bu meselenin adı. nasıl gözlerinizi kapattığınızda her şey sizinle ilgili oluyorsa gece olunca da sokaklar boş, insanlar yok ve objeler anlamsız oluyor. tam bu saatlerde güzel bir şeyler anlatasım var kayıt alıp. belki güncelecek için belki başka bir içerik yahut belki de arkadaşlarıma atacağım ses kaydı ama nedense uzun zamandır yaptığım her şeyin sesimin yüksekliği fark etmeksizin fezada kaybolup gittiğine dair inanılmaz kırıcı bir dürtüm var nedense. büyüyen bir çığ fazında bir korkuya dönüşmeyi bekleyen berbat bir mikrop gibi dolanıp duruyor ciğerlerimin içinde. insanlar nasıl sigarayı beğenip de açık havaya tercih ediyorlar. bunu ilk whatsappa yazıp sonradan instagrama atıyorum ve sürekli kelimelerin altını çiziyor, çiz çizebildiğin kadar. benden bu saatte bu moralde ve bu kondisyonda daha ne kelime çıkar ne ihtilaf. bir bardak su ve uyku bana yeter şu anlık. daha yarın erotik shopta çalışacağım, en pis hisler hep bu saatlerde geliyor ya karın ağrıları ve mide bulantılarıyla. he öyle bir şey geldi tam burada ona rağmen biz bizi seviyoruz, siz de sizi sevin. leyl'iniz hayrola, selametle.

Yorumlar

Yorum Gönder

ilet:

Ad

E-posta *

Mesaj *

Bu blogdaki popüler yayınlar

{birth}

-
nefes al, devam et nefes almaya taşıtlar, otoyollar, tramvaylar, teleferikler, metrolar, ringler ve otostoplar. artık fazlalar, başlıyorlar ve bitiyorlar, kalkıyorlar ve iniyorlar, çalışıyorlar ve duruyorlar. hislerin en boşular. ne yapacağını bilmeyen bir sürü insanlarla dolular, ağlıyorlar, hayal kırıklığına uğramışlar, şişelere sarılıyorlar. ve o gün, o an, o his geldiğinde, hayal kırıklığına uğramış hissediyorlar. yarıda bırakılıyorlar, böcek gibi yerde eziliyorlar. ve o gün geldiğinde, dikkatim dağılıyor. rahatsız bir çekyatta yatıyorum o gün geldiğinde, ayağımın ucunda biri yatıyor, benden bir takım görevleri yerine getirmemi isteyenler var, arkada her zamanki radiohead mırıldanıyor. etrafımdaki her şey büyüyor, bulunduğum şehirler, okuduğum okullar, tanıştığım insanlar artıyor. bense farklı bir çatının altından farklı bir battaniyenin içinde aynı şarkıyla aynı şekil ağlıyordum. her şey büyüyordu, gelişiyordu, instagram postları, okunması gereken kitaplar, etikler, patikler ve di...
Devamı

çeper bir kişi değil, çeper bir ilişki

-
 evet tam da duyduğunuz gibi. çeper ben değilim, çeper sen değilsin, çeper bir ilişki; bi'nevi bi bağlam. nevi şahsına münhasır bir alametifarikası var çeper bağlamını anlamanın. içten olmayacaksın bir kere, içten herkesin bildiği herkesin anladığı her şeyinin kamuya mal olduğu ve yaygın olan olmak değil. dıştan da olamazsın, tamamen bi psikotik nevroz, siber bi psikoz ya da inanılmaz outlandish fikirleri anlamak da hepimize göre değil. biz sınırdayız, çeperde ve bunun güzelliğini görmek zor olduğu gibi bi o kadar da müthiş. gelin anlayalım bunu. ;çeper bir noktalı virgül mesela. ne bir nokta, ne bir virgül. ne noktadan bahsettiğim yarı cümle ile virgülden bahsettiğim cümleyi ayırır, ne de bütün cümleyi laps diye sonlandırır. tüm olayı arafta kalan birkaç parça kelimeyi sana tanıtır ve eşsizleştirir. o birkaç parça cümle bazen hayat kurtarır, bazen iç karartır, bazen de en önemli parçasıdır cümlenin noktalı virgül; her şeyi tadında, en önemli önemiyle, en güzel anlamlarıyla, en rom...
Devamı

#leyl-i ihbab 6 [final]

-
 hiçbir zaman bir şeyi tam biliyormuş gibi davranmamıştım şimdiye değin, bildiğime bile emin değilim derim fakat bildiğime emin olduğum tek şey: tanrı yok. çünkü eğer tanrı varsa hepimizden tek tek nefret etmeyi seçmiş. eline bir bıçak almış, gök kadar mavi. hepimizin dilediğini paramparça etmiş varsa da. işte bu yazılar da podcast de kendimi bu bıçaktan korumak için bir ihtiyaç artık. haliyle ölesiye bir nefret ve sıkıntı içinde paylaşsam da bütün şahsi meselelerimi, hepsinin üstünü bir çift imgeyle örttüm kimse bana patlamasın diye. bu sefer o imgeler yok, patlayacak olan bu posttur. 17 yılın bilinçli her anında söylemeye korktuğum şeyi sadece buraya yazabiliyorum artık looney tuneslu defterlerim dışında. en sonunda herkes kaçıyor sayın seyirciler. en sonunda kimse kalmıyor, herkes kaçar; ağzınız açık kalır. bu ne bir şaka ne de edebiyata yorulması gereken bir cümle, dümdüz bir deklarasyon. ben 17 yıllık minik hayatımda benim gerçekten yakınımda güzel insan olarak andığım çoğu ki...
Devamı